Diyarbakır’ın Silvan ilçesine bağlı Eşme Köyünde yaşayan Ali İhsan Dağlı 14 Nisan 1995 tarihinde köye gelen askerlerin, özel timlerin ve korucuların yaptığı baskın sırasında köy muhtarı ve diğer 7 kişi ile birlikte gözaltına alındı. Yakalandıkları sırada Ali İhsan Dağlı’nın eline ateş edildi. Muhtar daha sonra serbest bırakıldı ancak polis arabasına bindirilirken yaralı olarak görülen Ali ihsan Dağlı’dan bir daha haber alınamadı. Ailesinin çeşitli savcılıklara başvurusunda Ali İhsan Dağlı'nın adının gözaltı kayıtlarında yer almadığı söylendi ancak o dönemde gözaltına alınan M.S, M. T. ve Ş. T. adlı şahıslar Ali İhsan Dağlı’nın Silvan Jandarma Komutanlığı’nda işkence gördüğüne dair tanıklık yaptı; aynı köyden üç kişi ve köyün muhtarı da savcılık ifadelerinde Ali İhsan'ın operasyon sırasında elinden yaralandığına ve jandarma tarafından gözaltına alınarak götürüldüğüne şahit olduklarını belirtti.

11 Eylül 1995 tarihli Evrensel Gazetesi'nde Ali İhsan Dağlı'nın polis otosunda elleri ve gözleri bağlı ve elinden yaralı olarak çekilmiş bir fotoğrafı yayınlandı. Yine 24 Kasım 1995 tarihli Evrensel Gazetesi’nde, B.G. adlı bir askerin Ali İhsan’ı gözaltında gördüğünü ve daha sonra komutanından Ali İhsan’ın vurulduğunu öğrendiğini ancak bunu kimin yaptığını bilmediğini anlatan bir haber çıktı ancak Ali İhsan'ın gözaltına alındığı inkar edilmeye devam edildi. Operasyona ilişkin detaylar ve Ali İhsan Dağlı'nın gözaltına alınma şekli askerliğini piyade eri olarak yapan B.G.'nin, yaşadıklarını Human Rights Watch'a anlatmasıyla daha sonraki tarihlerde çeşitli gazetelerde de yayınlandı ve yine Human Rights Watch'un daha sonra yayınlanan raporunda yer aldı. B. G., Human Rights Watch'a 19 Nisan 1995 günü Kuruçayır mezrası yakınlarında bulunduğu sırada telsizden kendi taburuna bağlı bir devriye grubunun yedi köylüye rastladığını işitmişti. Köylülerden Ali İhsan Dağlı'nın elinde bir AKM tüfeği olduğu, gruptaki 16-18 yaşları arasındaki kızlı erkekli diğer gençlerin ise silahsız olduğunu; yakalayanların PKK mensubu olduğundan kuşkulandıklarını söylediği Dağlı'nın açılan ateşle kolundan yaralandığını öğrenmişti. B. G.'nin konuştuğu, olay yerinde bulunan askerler, Dağlı'nın askerlere ateş etmediğini, üzerine ateş açılınca tüfeğini yere attığını söylemişlerdi.

Yedi köylü daha sonra Kuruçayır'a götürülmüş, Dağlı burada taburun doktoru tarafından tedavi edilmişti. O sırada bölüğündeki öteki askerlerle mezraya ulaşan B. G. Dağlı'nın kolundan hafif yaralanmış olduğunu gördüğünü söyledi. Mezrada, B.G.'nin taburunun İkinci ve Üçüncü Bölükleri'ne Bağdere'den gelen Jandarma birlikleri de katılmış ve köyün erkeklerini bir yana kadın ve çocuklarını bir yana ayırmışlardı. B. G. kadınlar ve çocuklar dondurucu yağmur altında dışarıda bekletilirken Jandarmaların köyün erkeklerinden yirmisine yere uzanmalarını emrettiğini söyledi. B. G., "Onları etrafta buldukları kalaslarla çok kötü dövüyorlardı," dedi. "Öyle kötü dövüyorlardı ki, bakamıyordum. Kalasları kaldırıp başlarının üzerinde çeviriyor ve köylülerin bütün vücutlarına, kafalarına, suratlarına ve bedenlerine indiriyorlardı." B. G. dayağın yaklaşık bir saat sürdüğünü söyledi.

B.G'nin ifadelerine göre o sırada General Hasan Kundakçı bir Huey nakliye helikopteriyle mezraya inmişti. B. G. "Kundakçı yanına birkaç jandarma eri ve subayı ve benim taburumun komutanı Yarbay Sabri Doğan'ı alarak yedi tutukluyla birlikte bir eve girdi," diye anlattı. B. G. tabur komutan yardımcısı Binbaşı Osman Yalıkaya'nın da mezrada bulunduğunu ama eve girmediğini söyledi.

Bir saat sonra askerler ve Jandarmalar ağır bir biçimde dövüldükleri belli olan tutuklularla birlikte dışarı çıktılar. B. G. "Yedisi de yüzleri kan içinde dışarı çıktılar, güçlükle yürüyorlardı," diye anlattı. B. G. evde bulunan askerlerin yedi tutuklunun da içeride dövüldüklerini ve işkence gördüklerini ve dayağın daha çok Jandarmalarca atıldığını anlattıklarını söyledi. B. G. "Subaylardan biri orada gördüklerinden sonra hiçbir zaman Jandarma subayı olmayacağını söyledi," dedi. Subay ayrıca B. G.'ye General Kundakçı'nın da zanlılardan daha çok bilgi elde etmek amacıyla atılan dayağa katıldığını da söylemişti.

Yedi sanık birliklerin mezradan kaldırdıkları iki traktöre bindirilerek yeniden Bağdere Jandarma karakoluna götürülmüştü. B. G., bölüğü mezradan ayrılırken evlerin yanmaya başladığını görmüştü. B.G. Bağdere'ye döndüğünde yedi tutuklunun traktörün üzerinde elleri ve gözleri bağlı olarak oturduklarını gördü ve "Traktörün çevresini Jandarmalar ve askerler sarmıştı, herkes onlara yumruk ya da dipçikle vuruyordu," diye anlattı.

PKK mensubu olduğundan kuşkulanılan Ali İhsan Dağlı Silvan'da bir askeri üsse götürülmüştü. B. G. daha sonra bir subaydan Dağlı'nın kısa süren bir sorgudan sonra kurşuna dizildiğini duymuştu. "Önce bir karacı astsubaya Dağlı'yı vurmasını söylemişler ama o reddetmiş," dedi B. G., "sonra başkası vurmuş ama kim, bilmiyorum." B. G. öldürme olayını bizzat görmediğini ama bir karacı yüzbaşıdan dinlediğini anlattı.

Basına yansıyan bilgiler üzerine ailesi sırasıyla Silvan Cumhuriyet Başsavcılığı’na ve Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi’ne başvuruda bulundu. Yayınlanan fotoğrafa karşın devletin gözaltına alma işlemini reddetmesi üzerine uluslararası alanda da tepkiler oluştu. BM İnsan Hakları İzleme Komitesi Türk Hükümeti’nden resmi kanallardan zorla kaybetme olayı ile ilgili bilgi talebinde bulundu ancak buradan da bir sonuç alınamadı. Özellikle baba Mehmet Dağlı oğlunun bulunması için gerek Silvan gerekse Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı nezdinde defalarca şikayet dilekçesi verdi. Ali İhsan Dağlı’nın akıbeti hakkında açılan dava uzun süre görevsizlik kararları ile adli makamlar arasında gidip geldi. Olay 2004 yılında AİHM’ne taşındı. AİHM, yaşam hakkını düzenleyen 2. madde ile etkili başvuru hakkını düzenleyen 13. maddenin ihlal edildiğine karar verdi ve devleti Dağlı ailesine tazminat ödemeye mahkum etti.