Cumartesi İnsanları’nın 21 Ocak 2015 tarihli basın açıklamasına ve YAKAY-DER’in yayınladığı “Sımsıcaktı Elleri” adlı kitaba göre; Mehmet Zafer Demirkıran, 1976 yılında Diyarbakır’ın Çınar ilçesinde dünyaya geldi. Lise mezunuydu. 1994’te İstanbul’a taşınmıştı ve bir süre tekstil işinde çalışmıştı. Sonra tekrardan memleketi Diyarbakır’a döndü. Politikaya ilgisi vardı ve zaman zaman kimi protesto gösterilerine katılıyordu. Kimi arkadaşları da PKK örgütüne katılmıştı. Bu arkadaşlarından biri de 1995 yılında yakalandıktan sonra itirafçı olmuştu. Mehmet Zafer Demirkıran, bu arkadaşıyla Diyarbakır’a döndükten sonra karşılaştı; itirafçı olduğunu bildiği için ondan gizlenmeye çalıştı.

Bu karşılaşmadan kısa bir süre sonra 12 Eylül 1995 tarihinde gece saat 22.00 sıralarında evine altı sivil polis tarafından baskın düzenlendi. Evde arama yapıldı ve daha sonra da Mehmet Zeki Demirkıran krem rengi Broadway marka otomobil ve beyaz renkli Şahin marka 21 R 789 plakalı otomobille gözaltına alınarak götürüldü. Daha sonra polisler tarafından eskiden oturdukları eve gözleri bağlı olarak birkaç defa getirildi.

Bu süre içerisinde ailesinin onun durumunu öğrenmek için yaptığı başvurular sonuçsuz kaldı. Gözaltında olduğu kabul edilmedi. Bir daha kendisinden haber alınamadı. Abisi olayla ilgili şu detayları aktarıyordu: “Beyaz Toros’la götürmüşler kardeşimi. O dönem bu, ‘büyük ihtimal JİTEM’in elinde’ anlamına geliyordu. JİTEM’le ilişkisi olduğunu söyleyerek babamı bulan birkaç kişi ondan para istemiş, ‘Bıraktırırız’ demişler. Babam müteahhitlik yapıyordu ve maddi durumu iyiydi. Onlara para da verdi. Tabii yine sonuç yok. Sonra bazı aracılar kardeşimin Saraykapı’daki JİTEM merkezine götürüldüğünü söylediler. Anam oraya gidip geliyordu usanmadan. Kardeşim kısa bir süre sonra askere gidecekti. Kapıdaki nöbetçiye, ‘Oğlum senin yaşındaydı, o da şimdi asker olacaktı’ diyor, yalvarıyor. Sanırım bu asker üzülüyor ve anamın tarif ettiği gibi birinin geldiğini söylüyor. Ama o esnada adının ‘Şeyhmus’ olduğunu söyleyen bir uzman çavuş geliyor yanlarına ve ‘Burası askeri birlik, burada tutuklu olmaz, sen karakola git anacım’ diyor. Uzun boylu, temiz yüzlü bir adammış. Telefonunu veriyor, bizimkini alıyor, güvenini kazanıyor. Anam inanıyor bu adama.”

Anne Demirkıran “Şeyhmus” diye bildiği bu adamı bir süre aradı, “Şeyhmus” da onu. Bir süre sonra eve telefon edip, “Ben de senin bir evladın sayılırım, nikâhım var, sen de gel,” dedi. Anne Demirkıran, oğlundan bir iz bulma umuduyla düğüne gitmeyi bile düşündü ama büyük oğlu engel oldu. Daha sonra aile Abdülkadir Aygan’ın itiraflarıyla birlikte Şeyhmus’un bir kod adı olduğunu ve düğüne davet eden uzman çavuşun insanları tellerle boğduğu anlatılan etkili bir JİTEM’ci olduğunu öğrendi.

Abdülkadir Aygan itiraflarında, bu JİTEM’cinin anne Demirkıran’la konuştuğu sırada orada olduğunu ve olayı hatırladığını belirterek şunları ekliyordu: “Palulu Zaza bir adamdı bu. O ekibin en etkili ve en sadist elemanıydı. İlk eşi muhafazakâr, dini bütün bir hanımdı. Bunun yaptığı işleri de öğrenmiş olabilir belki. Bu da öğretmen okulundan başka bir kadın buldu. Onunla evlendi o yıllarda. Oraya çağırmıştır. Böyle sadist şeyler yapar arkasından dalga geçerdi. İşkenceden zevk alırdı sanki. Şahabettin Latifeci diye biri gözaltına alınmıştı. O merkezde, tuvalete giderken aynı koridorda olan hücrede Şahabettin’i döverken gördüm bunu. Çocuğun çenesi kırılmış, dudakları yarılmış gibi açılmıştı. Sanki zevk alıyordu yaptığından ve devam ediyordu vurmaya.”

Ailesi uzun yıllar süren arayışından bir sonuç alamadı. 2012 yılında Diyarbakır İçkale’de bulunan kimi kemiklerin Mehmet Zafer Demirkıran’a ait olabileceğini düşünerek İnsan Hakları Derneğine başvurdu. Bu başvurunun akıbetine ilişkin bir bilgi de bulunmamaktadır.