AİHM’nin 27 Temmuz 2004 tarihli kararındaki ifadelere; 6 Aralık 1993’te, baba İkincisoy, Mehmet Şah İkincisoy eve dönmeyince, Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Savcısına oğlunun operasyonda yakalanıp gözaltına alındığını ve akıbetinden endişe duyduğunu belirten bir dilekçe verdi. Savcı kendisine bazı fotoğraflar gösterdi ve baba İkincisoy bu fotoğraflardan Mehmet Şah İkincisoy’un bedenini teşhis etti. Savcı kendisine, Mehmet Şah İkincisoy’un ikinci polis memurunun ateşinden sonra kaçtığını ve hiç gözaltına alınmadığını söyledi. Buna göre, Mehmet Şah İkincisoy 23 Kasım 1993 tarihinde bir polisin ölümü, diğerinin de yaralanmasına sebep olan olayın failleri olabilecek silahlı iki adamın On Gözlü Köprü yakınlarındaki bir kulübede gizlenmekte olduğunu bildiren kimliği meçhul bir telefon üzerine, 25 Kasım 1993 tarihinde, On Gözlü Köprü yakınlarında gerçekleştirilen bir operasyonda ölmüş ve bedeni gömülmüştü. Baba İkincisoy mezarlığa götürülerek, kendisine işaret konmamış iki mezar gösterildi; bunlardan birinin Mehmet Şah İkincisoy’a ait olduğu söylendi.

13 Aralık 1993’te, baba İkincisoy Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Başsavcılığından bir dilekçe ile oğlunun mezarının açılması için izin istedi. Talebi sözlü olarak reddedildi.

24 Kasım 1993’te gerçekleştiği iddia edilen çatışmada öldüğü belirtilen Mehmet Şah İkincisoy’un otopsi raporunda, sırtından, omzunun üst tarafından giren ve göğsünün alt tarafından çıkan bir mermiyle öldüğü tespit edildi. Ancak savcı, yoğun bir çatışmaya katılan bir kimsenin, kendisinden konum olarak yukarıda bulunan bir kişi tarafından ve sırtından nasıl vurulduğuna ilişkin daha fazla açıklama istemeye gerek görmedi. Bununla birlikte otopsi raporu, ateş eden kişinin ve kurbanın yaklaşık konumları, atış anında aralarındaki mesafe ve mermi giriş ve çıkış yaralarının büyüklüğü gibi bilgilerden yoksundu. Bunun üzerine, 13 Aralık 1993’te, baba İkincisoy Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Başsavcılığından bir dilekçe ile ölümünün gerçek sebeplerini öğrenmek üzere Mehmet Şah İkincisoy’un bedeni üzerinde ayrıntılı otopsi yapılmasını istedi. Kendisine, otopsi izni için mahkemeye başvurması gerektiği söylendi. Savcı, Mehmet Şah İkincisoy’un ölümüne neden olan şartların, olay raporunda bildirilenlerden farklı olabileceği ihtimalini dışladı. Aynı gün yakalanan aile fertlerinin veya çatışmaya katılan polis memurlarının ifadelerini almaksızın sadece 23 Kasım 1993 tarihli olay ve balistik raporlarını gerekçe göstererek, Mehmet Şah İkincisoy’un bahsedilen çatışmada öldüğü sonucuna vardı ve zorla kaybetme olayı ile ilgili soruşturma başlatmadı. Savcının, olay raporunda bildirilen olguları, olaydan sonra çekilen fotoğraflarla mukayese ettiğine ilişkin de hiçbir belge bulunamadı.

13 Aralık 1993’te, baba İkincisoy bir başka dilekçeyi de İnsan Haklarından Sorumlu Devlet Bakanına gönderdi ve oğlunun ölüm sebeplerinin araştırılmasını istedi. 21 Mart 1995’te, Bakan kendisine, Mehmet Şah’ın hiçbir zaman gözaltına alınmadığını bildiren bir cevap verdi.

19 Mayıs 1994’te baba ve amca İkincisoy, Mehmet Şah İkincisoy’un, davalı Hükümet’in sorumluluğunu gerektiren şartlarda öldürüldüğünü ileri sürerek Avrupa İnsan Hakları Komisyonu’na başvurdu.

Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dışişleri Genel Müdürlüğü, 24 Mayıs 1995 tarihli yazısı ile baba İkincisoy’un Avrupa insan Hakları Komisyonu’na başvurusu konusunda ifadesinin alınması ve bazı belgeler üzerindeki birtakım imzaları doğrulatması için savcıya talimat verdi. Bunun üzerine baba İkincisoy, 6 Haziran 1995’te, Diyarbakır Savcısının bürosuna çağrıldı. Avrupa İnsan Hakları Komisyonu’na yaptığı başvuru konusunda sorgulandı ve başvurusunu geri çekmek istediğini belirten bir ifadeyi imzalamaya zorlandı. Daha sonra baba İkincisoy, İnsan Hakları Derneği Diyarbakır Şubesine gitti, olay hakkında bilgi verdi ve Komisyon üyelerinin karşısında, başvurusunu sürdürmek niyetinde olduğunu teyit etti.

27 Temmuz 2004’te AİHM, AİHS'nin yaşam hakkını düzenleyen 2. Maddesinin, özgürlük ve güvenlik hakkını düzenleyen 5/3., 5/4., 5/5. Maddelerinin ve etkili başvuru hakkını düzenleyen 13. Maddesinin ihlal edildiğine karar verdi ve Türkiye Cumhuriyeti Devletini maddi ve manevi tazminata hükmetti.