Cumartesi İnsanları’nın 20 Nisan 2013 tarihli basın açıklamasında yer alan bilgilere göre; Hüseyin Temurtaş, Şırnak Güçlükonak'a bağlı Hetma (Göncük) köyünde doğdu. Üç erkek bir kız kardeşi vardı. Doğup büyüdüğü köyde o dönem okul olmadığından okula gidemedi. Tarım ve hayvancılıkla uğraşıyordu. Evli ve altı çocuk babasıydı. Göncük'ün ilkokulu 90'lı yıllarda askerler tarafından karakol haline getirilmişti ve askerler bu okulda kalıyordu. Askerler 1992 yılında Hüseyin Temurtaş'ın evine baskın düzenlediler; evinde arama yaptılar; daha sonra da onu karakola götürdüler. Ona “Sana biraz sorularımız olacak, bizimle geleceksin sonra dönersin, zaten senin bir şeyin yok,” denildi. Güçlükonak Karakolunda 15 gün boyunca ağır işkenceler gördü. Sonrasında bırakıldı. Eve döndüğünde ayağa kalkamıyordu. İşkenceden dolayı çok ağır sağlık problemleri olduğu halde karakolda kendisine doktora giderse öldürüleceği söylendiğinden doktora gidemedi. Günlerce evinde yatakta kaldı, biraz ayağa kalkabilir hale geldiğinde askerler onu tekrar gözaltına aldı.

Köyün muhtarı araya girerek onu almamalarını istedi. Ancak askerler “Bir şeyi yok ama bir akşam bizimle kalması gerekiyor,” dedi ve onu köylerinde karakol olarak kullanılan okula götürdüler. Muhtar da onlarla gitti ve Hüseyin Temurtaş'ın çok hasta olduğunu, evinde uyumasını, bir işleri varsa kendisinin yarın karakola uğrayarak onlarla konuşabileceğini belirtti. Askerler bunun üzerine Hüseyin Temurtaş’ı bıraktı ve o akşamı da evinde geçirdi. Sabah kalktığında tekrar okulun önüne gitti. Ondan kimliğini alan askerler kimliğini gidip Güçlükonak Karakolundan almasını söyledi. Tek başına karakola gitmesinden tedirgin olan ailesi onunla birlikte karakola gitti. Güçlükonak Karakolundan kimliğinin verilmeyeceği, iki günde bir gelip orada kendilerine imza vermesi gerektiği belirtildi. Takip eden günlerin ikisinde imza vermeye kardeşiyle, bir gün de eşiyle gitti.

Dördüncü seferinde eşinin tüm ısrarına rağmen henüz yeni doğan bebeğini yalnız bırakmamasını isteyen Hüseyin Temurtaş, karakola imza vermeye tek başına gitti. Bindiği dolmuş Temurtaş'ı Güçlükonak Karakolunun önünde bıraktı ve dolmuştaki tüm köylüler onun karakola girdiğine tanık oldu. Aynı zamanda Temurtaş’ın akrabası olan ve Güçlükonak’ta yaşayan başka görgü tanıkları da Temurtaş'ın orada imza verdikten sonra Güçlükonak merkeze geldiğini ve cuma namazını kıldığını ancak onlara “Karakoldan bana tekrar geri dön dediler, biliyorum beni öldürecekler artık, çocuklarım burada olduğundan onları bırakıp kaçamıyorum,” dediğini söyledi. Hüseyin Temurtaş daha önce eşine de “Karakol komutanı gel bize çalış dedi, ona hacı bir insan olduğumu ve kimseye hainlik yapamayacağımı söyledim, bu yanıt onların hiç hoşuna gitmedi, beni öldürecekler,” demişti.

Dolmuş akşam döndüğünde eşi Hüseyin Temurtaş'ın dönmediğini görerek tedirgin oldu. Henüz yeni doğmuş bebeğini evde bırakarak akşam saatinde köyden yürüyerek Güçlükonak'a, dönemin belediye başkanının yanına gitti. Ona durumu anlatarak eşinden bir haber almak istediğini belirtti. O dönem aynı zamanda korucubaşı da olan başkan herhangi bir bilgi vermeyince de Güçlükonak Karakoluna gitmeye karar verdi. Ancak hava iyice karardığından o gece Güçlükonak'taki bir yakınlarının yanında kaldı ve ertesi sabah karakola gitti. Karakolun kapısında kendisiyle Kürtçe konuşan bir askere eşinin buraya getirildiğini ve eve dönmediğini, merak ettiklerini söyledi. Asker ona “Çocuklarının yanına dön, bir daha buraya gelme, eşin gitti, bu konuyu araştırırsan seni de öldürürler,” dedi. Temurtaş'ın eşi evine döndü. Durumu Temurtaş'ın kardeşlerine de aktardı. Uzun süre boyunca ailenin arayışı devam etti.

Hüseyin Temurtaş’ın eşi, kocasını bulabilme ümidiyle o dönem karakol komutanları olan iki kişiyle görüştü. Bu kişiler onu “Git, eşini arama yoksa sen de onun izinden gidersin,” diyerek tehdit etti.

Kaybedilmesinden yaklaşık bir ay sonra aile savcılığa da başvurdu. Ancak bir sonuç çıkmadı. Aynı yılın Mayıs ayında, Delkesoye isimli köyden bir akrabaları, Hüseyin Temurtaş'ın cenazesini tarlasında bulduğunu haber verdi. Aile bunun üzerine bu köye gitmek için yola çıktı. Ancak yolda karakola bağlı askerlerce durduruldu. Nereye gittikleri soruldu, cenazenin orada olduğunu nasıl öğrendiklerine dair sorgulandılar ve gitmelerine izin verilmedi. Aile orada beklerken bir helikopterin tarif edilen tarlaya indiğini gördü. Kaybedildiğinde herhangi bir sağlık problemi olmayan Hüseyin Temurtaş'ın bir dönem sol kolu kırılmıştı ve rahat kullanamıyordu. Karakola gittiği son gün üzerinde yeşil renkli yöresel giysiler, ayağında sarı renkli mekap ayakkabı vardı. Hüseyin Temurtaş’tan bir daha haber alınamadı.