AİHM’nin 27 Mart 2002 tarihli kararında yer alan bilgilere göre; Mehmet Şerif Avşar 21 Nisan 1994 günü Diyarbakır'da bulunan iş yerine gündüz vakti gelen eli silahlı yedi kişi tarafından kardeşlerinin gözü önünde zorla kaçırıldı. Ailesi zaman geçirmeden tüm adli makamlara başvurarak hızlıca bir soruşturma başlamasını sağladı. Yedi kişiden altısının kimliği, kısa sürede tespit edildi. Bu kişilerden beşi geçici köy korucusu, biri ise itirafçıydı. Sanıkların tamamında ruhsatsız silahlar ele geçirildi. Sorgulanan sanıkların tamamı olay hakkında neredeyse kelimesi kelimesine aynı ifadeyi verdi.

Sanıkların ilk ifadelerine göre olay şu şekilde gelişti: Hazro'da geçici köy korucusu olan dört sanık, Hazro ilçe jandarması tarafından kendilerine teslim edilen 21 AF 989 plakalı aracı Diyarbakır jandarmasına götürmek ve Diyarbakır’da belirlenen dört kişiyi yakalayıp jandarmaya teslim etmek için yola çıktı. Yolda karşılaştıkları korucu Ö.G. de ekibe eklendi. İlk gün Diyarbakır'da yakalamaları gereken kişileri yakalayıp Jandarmaya teslim ettiler. Ertesi gün özel işlerini halletmek için geceyi Diyarbakır’da geçirdiler. Korucu Ö.G.’nin abisi daha önce PKK tarafından kaçırılmış ve aile öldürüldüğü haberini alsa da mezarının yerini öğrenememişti. Ö.G., Mehmet Şerif Avşar'ın, PKK üyesi olmakla suçlanan ve cezaevinde tutuklu olan kardeşinden dolayı mezarın yerini bilebileceğini düşündüğünü söyledi ve bu konu hakkında sorgulamak üzere Mehmet Şerif Avşar'ı kaçırmalarını teklif etti. Bunun üzerine beş korucu 21 AF 989 plakalı araçla Avşar'ın işyerine giderek onu almaya çalıştılar. Avşar'ın direnmesi ve polis gelmeden gitmeyeceğini söylemesi üzerine koruculardan F.G. dışarı çıktı. Dışarıda daha önceden tanıdığı itirafçı M.M. ile karşılaşıp onu yardım için çağırdı. İddialara göre M.M. geldikten sonra Mehmet Şerif Avşar ikna olarak kendileriyle gitti. Avşar'ı da yanlarına alan korucular bir de taksi tutarak iki araba olarak yola devam ettiler. Yolda M.M. arabadan indi. Ö.G. yolda arkadaşlarına Avşar'ı jandarmaya teslim etmek istemediğini, birlikte Lice'ye gidip mezar yerini arayacaklarını söyledi. Bunun üzerine korucular onları Lice'ye bırakmak üzere yola çıktılar. Ancak bir süre sonra görevlerinin dışına çıktıkları için sorun yaşayacaklarını düşünerek geri dönmeye karar verdiler. Ö.G. ve Mehmet Şerif Avşar'ı yol üzerindeki metruk bir binada bırakıp, onları taksi ile almak üzere geri dönmek için Diyarbakır'a gittiler. Diyarbakır'da taksi bulamayınca aynı araba ile geri döndüler ve Ö.G.’yi yol kenarında ağlarken buldular. Ö.G., Avşar ile tartıştığını ve onu öldürdüğünü söyledi. Diğerleri Avşar'ın ölüp ölmediğine bakmadan Ö.G.'yi alıp oradan uzaklaştılar. Ö.G. suç aletini yolda Dicle Nehri’ne attı. Teslim etmeleri gereken aracı jandarmanın yakınlarında bir yerlere bırakıp, askeri konvoyla köye döndüler.

Sanıkların tamamı ilk ifadelerinde özellikle hiçbir yerden talimat almadıklarını, Ö.G.'nin teklif etmesi üzerine kendi inisiyatifleri ile maktulü kaçırdıklarını vurguladı. Olaya tanık olan Mehmet Şerif Avşar'ın kardeşleri ise sanıklardan farklı olarak, polis talep ettiklerinde M.M. ile birlikte işyerine bir şahsın daha geldiğini belirtti. Bu şahıs oldukça düzgün bir Türkçe ile konuşan, sarışın ve sivil giyimli biriydi. Bu yedinci şahıs kimliğini gösterdikten sonra tüm korucular silahını çektiği için olay büyümesin diye düşünen Mehmet Şerif Avşar gitmeyi kabul etti. Avşar'ın iki kardeşi kendi araçlarıyla önde giden iki aracı takip etti ve araçların jandarma alay komutanlığına doğru gittiğini gördüler. Mehmet Şerif Avşar'ın da içinde olduğu araç alaya girmeden önce durduruldu ve işyerine gelen yedinci kişinin kimliğini göstermesi üzerine sorunsuz olarak güvenlikten geçti. Avşar kardeşler kapıdaki görevlilere olayı anlatıp şahısların eşkâlini verdi ve şikâyetçi olduklarını, kardeşlerinin kaçırıldığını söylediler ancak nöbetçi astsubay şikâyetlerini savcılığa iletmelerini söyledi. Avşar ailesi tüm gün ve takip eden günlerde savcılık, emniyet, devlet güvenlik mahkemesine başvurdu ancak hiçbir yanıt alamadı.

5 Mayıs 1994 tarihinde şikâyetçiler 200 kişi arasından beş korucuyu teşhis etti. Teşhis için gösterilen kişiler arasında M.M. bulunmuyordu. Ancak ertesi gün o da teşhis için getirildi ve sanıkların altısı da tespit edildi. Teşhisin ardından 7 Mayıs 1994 günü olay yerine keşif yapıldı. Mehmet Şerif Avşar'ın bedeni başından iki kurşunla vurulmuş, vücudunun yarısı bataklığa gömülü halde Ö.G.'nin vurduğunu belirttiği binanın dışında 50 metre ileride bulundu. Binanın içerisinde ise kapı yanında bir miktar kan vardı. Yapılan otopside Avşar'ın ateşli silahla öldürüldüğü, vücudunun çeşitli yerlerinde ekimozlar ve cilt dökülmesi tespit edildi. Altı sanık aynı ifadeleri savcılıkta da aynı şekilde tekrarladı ancak hiçbirisi yanlarında bulunan yedinci bir kişiden bahsetmedi. Ailenin açık bir şekilde eşkâlini verdiği bu yedinci kişiyi savcı soruşturma gereği dahi duymadı. Savcılık soruşturmasında aynı köyde koruculuk yapan diğer korucuların ve arabanın sahibi olan Ö.G.'nin babasının ifadelerini aldı. İfadelerin tamamında Ö.G.'nin sakat olduğu, birisini vurabilmesinin mümkün olmadığı, ayrıca olay tarihinde tedavi için Bursa'da olduğu söylendi. Savcılık altı sanığın olay anlatımını birebir gerçek kabul ederek başkaca bir araştırmaya gerek görmedi ve soruşturmayı derinleştirmeden sanıklar Ö.G., Y.G., F.G., Y.G., A.E., Z.A. ve M.M. hakkında iştirak halinde kasten adam öldürme ve ruhsatsız silah bulundurma suçlaması ile iddianame hazırladı. Tüm sanıklar tutuklandı. Yargılama aşamasında maktulün ailesi yedinci bir kişi olduğunu ifadelerini yine vurguladı. Mahkeme süresince korucuların da anlatımları değişmeye başladı. Yanlarında yedinci bir kişi olduğundan, bu kişinin M.M. ile birlikte geldiğinden, M.M'nin ona "Müdürüm" diye hitap ettiğinden bahsettiler. Müdahilleri doğrular şekilde bu kişinin Avşar'a kimliğini gösterdiğini ve Avşar'ın kimliği gördükten sonra ikna olarak onlarla geldiğini anlatmaya başladılar. Eşkâl olarak sarışın, uzun saçlı ve gözlüklü bir şahsı tarif edip şahsı içlerinden sadece M.M.’nin tanıdığını belirttiler. M.M. ise tüm yargılama boyunca yanlarında yedinci bir kişi olduğunu hiçbir şekilde kabul etmedi.

Yargılama ilerledikçe korucular ifadelerine ek yapmaya başladı ve M.M. ile yedinci şahsın arabadan Diyarbakır’da inmediği, F.G. ve Ö.G. İle birlikte maktulün öldürüldüğü binaya gittikleri ortaya çıktı. F.G.'nin anlatımına göre M.M., Ö.G. ve yedinci şahıs birlikte binaya gittiler, bir süre sonra silah sesleri geldi ve döndüklerinde M.M. Avşar'ı Ö.G.'nin öldürdüğünü söyledi. Başlarda maktulü kendisinin öldürdüğünü kabul eden Ö.G. ise bir süre sonra ifadesini değiştirerek “Mesut'la yanındaki ismini bilmediğim şahıs Şerif Avşar'ı sorguya götürelim dedi. Yanımıza F.G.’yi de alarak Silvan yoluna doğru hareket ettik, M.M. ve yanındaki şahıs Şerif'i yıkık binaya götürdüler, onunla konuştular, sonrasında Avşar'ı bu şahısla M.M.'nin talimatı üzerine öldürdüm,” dedi. İfadelerini değiştiren sanıklar, kendilerine hazırlık aşamasında ifadelerin bu şekilde verdirildiğini, yedinci şahsı korumak için böyle yapıldığını düşündüklerini söylediler. Başlarda yedinci şahsın kimliğini saklayan sanıklar zamanla şahsın kimliği hakkında bilgiler vermeye başladı. Uzman çavuş olduğunu ve sanıklar tutuklandıktan bir ay sonra görevinden ayrılarak izini kaybettirdiği bilgisini verdiler. 1994 yılı içerisinde elde edilen tüm bu detaylı bilgilere rağmen, mahkeme çok uzun süre şahsın kimliğini açığa çıkartmak için herhangi bir araştırma yapmadı. Bir süre sonra şahsın isminin G.S. olduğu da sanıklar tarafından açıklandı. Aynı dönemde söz konusu şahsın ismi Susurluk Raporu’nda da JİTEM mensubu olarak geçiyordu. Bunun üzerine mahkeme, Kara Kuvvetleri Komutanlığından şahıs hakkında bilgi istedi. Birçok kez tekrarlanan yazışmalarda komutanlık, mahkemeye bu isimde birisinin tanınmadığı yönünde cevaplar verdi. En sonunda mahkemeye 18 Haziran 1999 tarihinde, G.S.'nin 15 Ağustos 1994 tarihinde görevinden ayrıldığı bilgisi verildi. Yine yargılama aşamasında tüm sanıkların ifadelerini değiştirmesi üzerine mahkeme, sanıkların önceden hazırlanmış ifadeleri imzaladıkları iddiasını araştırmak için söz konusu tutanakları tutan görevlileri tanık olarak dinledi ancak görevliler ifadelerin matbu olduğunu kabul etmedi.

Yargılamanın sonlarına doğru Ö.G. ifadesini tamamen değiştirerek kendisinin tetiği de çekmediğini, M.M. ve G.S.'nin Avşar'ı binaya götürdüklerini, orada vurduklarını ve kendisini üstlenmeye zorladıklarını, ölüm korkusuyla suçu üstlenmek zorunda kaldığını beyan etti. Yargılama sürecinde müdahiller otopside maktulün üzerinde görülen izlerin işkence izi olup olmadığının araştırılmasını talep etti. Adli Tıp Kurumu söz konusu izlerin sert ve künt bir cisimle vurulması sonucu oluşabileceği yönünde rapor vererek şüpheleri doğruladı. Yargılama sırasında savcılık ek iddianame düzenleyerek tüm sanıkların hürriyeti tahdit suçundan da yargılanmalarını talep etti. Yargılama sonucunda mahkeme, Ö.G. dışındaki sanıkları cinayetten sorumlu bulmadı ve beraat ettirdi. Beş sanık sadece hürriyeti tahdit suçu nedeniyle sekizer yıl ceza aldı ve iyi hal indirimi ile cezaları altı yıl sekiz aya indirildi. Ö.G. hakkında ise taammüden adam öldürmek suçu için en alt sınır olan 24 yıl cezaya hükmedildi ve iyi hal indirimi yapılarak cezası 20 yıla düşürüldü. Hürriyeti tahdit suçundan ise hüküm tesis edilmedi. Ayrıca tüm sanıklar hakkındaki ruhsatsız silah taşınmak suçlaması, zamanaşımı süresinin dolması nedeni ile ortadan kalktı. Mahkeme, kararında, kimliğini tespit ettiği diğer şüpheli ile ilgili ise araştırma yapılması için savcılığa suç duyurusunda bulundu. Müdahil vekilleri mahkeme kararının bozulması talebiyle temyize gitti. Yargıtay beş ay gibi kısa bir sürede beş sanık açısından kararı onadı; Ö.G.'ye ise asgari hadden ceza verilmesini yerinde görmeyerek kararı bozdu. Bunun üzerine mahkeme yeniden yargılama yaptı. Ö.G. bu yargılamada da cinayeti kendisinin işlemediğini tekrar etti. Mahkeme bu defa Ö.G.'yi 30 yıl hapse mahkûm etti ve bu karar da Yargıtay tarafından onandı. İç hukuk yollarını tüketen müdahiller davayı AİHM'ye taşıdı. AİHM yaptığı inceleme sonucunda, 10 Temmuz 2001 tarihinde AİHS'nin yaşam hakkını düzenleyen 2. Maddesinin hem usulden hem esastan ve etkin başvuru hakkını düzenleyen 13. Maddesinin ihlal edildiğine karar verdi. AİHM kararından sonra G.S. hakkındaki soruşturma hareketlendi ve hakkında yakalama kararı çıkartıldı. G.S.'nin iş adamı kimliğiyle Bulgaristan'a gidip geldiği tespit edildi ve 28 Ekim 2006 tarihinde Kırklareli sınırından ülkeye giriş yaparken yakalandı.

Yakalanmasının ardından G.S. hakkında kasten adam öldürmek suçlamasıyla 25 Ocak 2007 tarihinde dava açıldı. Müdahil vekili ağır ceza mahkemesinin görevsiz olduğunu belirterek dosyanın örgütlü suçlarla ilgilenen devlet güvenlik mahkemesine gönderilmesini talep etti. Mahkeme re’sen görevsizlik kararı vererek dosyayı 7. Kolordu Askeri Mahkemesine gönderdi. Askeri mahkeme ise tek celsede önüne gelen dosyada görevsiz olduğuna karar verip dosyayı uyuşmazlık mahkemesine gönderdi ancak aynı celsede yedi aydır tutuklu olan sanığı da tahliye etti. Uyuşmazlık mahkemesi dosyayı tekrar ağır ceza mahkemesine gönderdi. Yargılama sırasında diğer davadan hüküm giymiş sanıklar tanık olarak dinlendi. Tamamı tahliye olmuş olan hükümlüler mahkeme önünde şahsın olay günü yanlarında olan kişi olup olmadığından emin olamadıklarını söyledi ancak maktulün kardeşleri sanığı kesin olarak teşhis ettiler.

Sanık suçlamaların hiçbirini kabul etmedi. Olayın hemen ardından görevinden ayrılmış olmasının tesadüf olduğunu iddia etti. Yargılama sonunda G.S., Ö.G. ile iştirak halinde kasten adam öldürmek suçundan 30 yıl ceza aldı ve cezada indirim yapılmadı. Ancak daha önce askeri mahkeme tarafından tahliye edilen sanık 4616 sayılı erteleme yasasından faydalanacak olması sebebi ile tutuklanmadı. Söz konusu karar 5 Aralık 2008 tarihinde onanarak kesinleşti.